به عزت خود سوگند مىخورم كه هيچ كس به سوى من نمىآيد ، كه به اندازهء خردلى كينهء ايشان در دل داشته باشد ، مگر آنكه وى را به دوزخ مىاندازم و باك ندارم . اى آدم ! اينان برگزيدهء منند به آنها نجات مىبخشم و به آنها هلاك ميكنم و چون ترا نيازى باشد به آنان متوسل شو . پس پيغمبر ( ص ) فرمود : ما كشتى نجاتيم كه هر كس به آن پيوست ، نجات يافت و هر كس روى گرداند ، نابود شد ، پس هر كس را نيازى به خداوند باشد ، او را بما اهل بيت بخواند . اين روايت را شيخ الاسلام حمّوئى در باب اول « فرائد السمطين » و خطيب خوارزمى نيز در صفحهء 252 « المناقب » قريب همين مضمون آورده‌اند و حديث سفينه را هم حاكم در صفحهء 151 جلد 3 « المستدرك » با قيد صحت از ابى ذر روايت كرده و عبارت آن چنين است : مثل اهل بيتى فيكم مثل سفينة نوح من ركبها نجا و من تخلَّف عنها غرق . خطيب در صفحه 91 جلد 12 تاريخش از انس ، و بزّار از ابن عباس و ابن زبير ، و ابن جرير و طبرانى از ابى ذر و ابى سعيد خدرى ، و ابو نعيم و ابن عبد البر و محب - الدين طبرى و گروه بسيار ديگرى ، اين روايت را آورده‌اند . و امام شافعى در اشعار زير كه در صفحه 24 « رشفة الصادى » از او نقل شده است به همين حديث اشارت دارد : و لمّا رايت النّاس قد ذهبت بهم مذاهبهم في ابحر الغىّ و الجهل ركبت على اسم اللَّه في سفن النجا و هم اهل بيت المصطفى خاتم الرسل و امسكت حبل اللَّه و هو ولاؤهم كما قد أمرنا بالتمسّك بالحبل ( 1 ) « چون ديدم كه مذاهب مردم آنان را به درياهاى گمراهى و نادانى مىكشد ،

--> ( 1 ) - انشاء اللَّه تعالى شرح بيت آخر ، در جاى خود خواهد آمد